Η Ερατώ, με υπομονή και στωικότητα ζει στο περιθώριο, μέχρι την ημέρα που στο από πάνω διαμέρισμα μετακομίζει μια πόρνη! Η “νοικοκυρά από κάτω” αρχίζει τότε να βλέπει τη ζωή της μέσα από άλλο πρίσμα, με τους αναστεναγμούς που ακούει καθημερινά από τον επάνω όροφο να κεντρίζουν αδυσώπητα σαν βουκέντρα τον εσωτερικό της κόσμο και να συνιστούν ουσιαστικά το πρελούδιο της γέννησης του νέου της Εγώ…

Η Κατερίνα Διδασκάλου, αναπολώντας τη ζωή της Ερατούς, πλημμυρίζει κυριολεκτικά τη σκηνή, υποδυόμενη ταυτόχρονα με απίστευτη ευκολία όλους τους χαρακτήρες που έπαιξαν ρόλο στη ζωή της ηρωίδας. Μιλάει για τον έρωτα, την απόρριψη, την προδοσία, τη βαναυσότητα σε βάρος των γυναικών, τους διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς, την έλλειψη αυτοεκτίμησης.